Eerste week in Azië

Het is moeilijk te geloven dat we hier nu pas een week zijn; het voelt alsof we al veel langer onderweg zijn. Wat hebben we veel gezien, gehoord en meegemaakt. Deze week behoort zonder twijfel tot een van de mooiste uit ons leven.

De eerste dagen stonden in het teken van wennen — aan het klimaat, aan het eten, aan de taal die we maar mondjesmaat verstaan. Maar wat opvalt, is hoe snel je je thuis voelt als mensen je met open armen ontvangen. De gastvrijheid hier is ongekend. Bij elk huis waar we binnenstappen worden we onthaald op thee, een glimlach en alle tijd van de wereld.

We hebben de mensen in het dorp ontmoet en mogen elke dag lesgeven over het Woord van God. Sommigen hoorden voor het eerst over Jezus; anderen kennen de verhalen al, maar willen er meer van leren. Het raakt ons diep om te zien hoe aandachtig de mensen luisteren, hoe ze vragen durven stellen, en hoe het Evangelie hier hetzelfde werk doet als overal ter wereld: harten openen.

Naast het lesgeven zijn er ontelbaar veel kleine momenten die we koesteren. Samen koken met de vrouwen uit het dorp. Met de kinderen voetballen op een stoffig pleintje, totdat het te donker wordt om de bal nog te zien. Een avond rond het vuur, waarin een van de oudere mannen ons zijn levensverhaal vertelde. Stuk voor stuk schatten waarvan we nu al weten dat we ze ons hele leven met ons mee zullen dragen.

Natuurlijk zijn er ook uitdagingen. De hitte is intens, het eten af en toe pittiger dan we gewend zijn, en de communicatie verloopt soms moeizaam. Maar juist in die kleine ongemakken merken we hoe God ons dragende kracht en geduld geeft.

We willen jullie hartelijk danken voor jullie gebeden en betrokkenheid. Blijf voor ons bidden — voor wijsheid, gezondheid, en voor de mensen die we hier mogen ontmoeten. Dit belooft een prachtige reis te worden, en we zijn dankbaar dat jullie met ons meereizen, ook al is het op afstand.

Tot de volgende update!